Stavros Xarchakos was born on 14 March 1939, in the centre of Athens, where he still lives today. He comes from the Laconian Mani. Growing up in a neighbourhood of the capital, where the arts flourished, he came into contact with folk and rebetiko singing, as well as European music, which was heard on the radio, while he was strongly influenced by church music. He also received musical stimulation from his grandmother, who played the guitar and sang arias from operas and cantatas with him. From an early age he showed an interest in music and attended cello and piano lessons.
In 1958 he entered the Athens Conservatory, where he made his first studies in music. In 1968, while he was at a particularly productive time in his career, seeking to develop his music and broaden his knowledge, he decided to study music and composition in Paris, as a student of the leading French musicologist and pedagogue Nadia Boulanger, until 1973.
In 1978, wishing to study the technique of classical music and immerse himself in harmony, composition and conducting, he decided to continue his studies at the Juilliard School in New York, at the encouragement of Leonard Bernstein, with whom he had been corresponding, after being introduced to him by Kimon Friar, an internationally renowned academic and translator of Nikos Kazantzakis’ work. At the Juliard School he studied with composer David Diamond for three years. Next to Bernstein he studied score analysis for two years and conducted many concerts. An indicative example is the concert held in New York, in which he conducted the city’s Symphony Orchestra.
In 1974 the album “Nyn kai ai” was released, performed by Vicky Moscholiou and Nikos Dimitratos, and “Collection”, performed by Nikos Xylouris. In 1976 he composed the music for the performance “The Temptation” by Grigoris Xenopoulos, with the album of the same name being released the following year with the leading actress of the play, Aliki Vougiouklaki, as the performer.
Furthermore, driven by his love and interest in classical music, apart from folk and art music, he has composed works for symphony orchestra, among which the symphonic poem “Kyra-Panagia” of 1969, the “Piano Concerto” of 1971, the “Eddopsis” of 1979 for baritone and orchestra, to the poetry of George Seferis, and the orchestral suite “Memories” of 1982 stand out.
Σε ηλικία 24 ετών, το 1963, κυκλοφορεί ο πρώτος του δίσκος “Κόκκινα Φανάρια”, στον οποίο περιλαβάνονταν μουσική και τραγούδια από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού, που παρουσιάστηκε το 1962, σε σκηνοθεσία Αλέξη Δαμιανού στο θέατρο Πορεία, γνωρίζοντας μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και την ταινία που κυκλοφόρησε το 1963, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.
Στη θεατρική παράσταση πρωταγωνιστούσαν οι ηθοποιοί Μαίρη Χρονοπούλου, Ηρώ Κυριακάκη, Κατερίνα Χέλμη, Γιώργος Μάζης, Βασίλης Μητσάκης, Κούλα Αγαγιώτου, Θόδωρος Έξαρχος, Αλέξης Δαμιανός, Λάμπρος Κοτσίρης, Γιώργος Κυριακίδης, Έρση Βαλαβάνη, Νίκος Μπιρμπιλής, Βούλα Χαριλάου. Η μουσική και τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στην Columbia με ερμηνεύτρια την Πόλυ Πάνου και μπουζούκι τον Γιώργο Ζαμπέτα.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη, Γιώργος Φούντας, Μαίρη Χρονοπούλου, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Μάνος Κατράκης και Φαίδων Γεωργίτσης και ερμηνεύουν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Γιώργος Ζαμπέτας. Η ταινία λαμβάνοντας διθυραμβικές κριτικές τέθηκε υποψήφια για βραβείο Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1964, ενώ παράλληλα προτάθηκε να διαγωνιστεί για το βραβείο του Χρυσού Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών.
Ο ομότιτλος δίσκος, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, εμπλουτίστηκε με νέα τραγούδια. Ερμηνεύουν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Τζένη Καρέζη και η Κατερίνα Χέλμη. Ξεχωρίζουν τα τραγούδια ” Στα χέρια σου μεγάλωσαν”, “Ούτε ένα Ευχαριστώ” και ” Άπονη Ζωή”.
Λίγο αργότερα, συνθέτει μουσική για την ταινία “Λόλα” σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη, Νίκος Κούρκουλος, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Παντελής Ζερβός, Γιάννης Βογιατζής. Από τα μουσικά θέματα και τα τραγούδια της ταινίας ξεχώρισε το “Δεν Έχει Αρχή”, “Ο Χορός Του Σάκαινα” και “Χάθηκε Το Φεγγάρι”, που ερμήνευσε η πρωτοεμφανιζόμενη Βίκυ Μοσχολιού.
Το 1964, συνέθεσε τη μουσική για τα τραγούδια που περιλαμβάνονται σε μία σειρά ντοκιμαντέρ, με τίτλο “Melina’s Greece – Η Ελλάδα της Μελίνας”, σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη, τα οποία δημιουργήθηκαν από το Αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο ABC, για την ανάδειξη της χώρας. Η Μελίνα Μερκούρη, ερμήνευσε τα τραγούδια “Τι Έχει Και Κλαίει Το Παιδί” και “Να Με Θυμάσαι” σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και Βαγγέλη Γκούφα, αντίστοιχα.
Το ίδιο έτος συνθέτει τη μουσική για δύο ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου: Η πρώτη είχε τίτλο “Μοναστηράκι”, σε σκηνοθεσία Τάσου Δενεγρή και η δεύτερη “Τετράγωνο”, σε σκηνοθεσία τεσσάρων πρωτοεμφανιζόμενων, τότε, σκηνοθετών (Γιάννης Κοκόλης, Στέλιος Τζάκσον, Νίκος Οικονόμου και Πάνος Κατέρης). Ο δίσκος που κυκλοφόρησε είχε δύο πλευρές και ονομάστηκε “Μοναστηράκι και Τετράγωνο”, περιλαμβάνοντας 12 ορχηστρικές συνθέσεις.
Το 1964 κυκλοφορεί και ο δίσκος “6+6”, στον οποίο περιλαμβάνονται 12 ορχηστρικά τραγούδια, αφιερωμένα σε δύο καλοκαίρια: του 1964 και του 1963.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Το 1966 συνθέτει τη μουσική για την ταινία “Διπλοπενιές” σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη. Σε αυτή ακούγονται τα τραγούδια “Μάτια Βουρκωμένα”, “Στου Όθωνα Τα Χρόνια” και “Με Τι Καρδιά (Αποχαιρετισμός)”, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, με ερμηνευτή τον ηθοποιό Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν και οι Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ρίκα Διαλυνά, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Βασίλης Αυλωνίτης, Χρόνης Εξαρχάκος. Η ταινία παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και στο Φεστιβάλ των Κανών με τίτλο “the syrtaki” και ταξίδεψε μέχρι την Ιαπωνία, την Αγγλία και τη Γαλλία.
Την ίδια χρονιά κυκλοφορούν οι δίσκοι “Ένα Μεσημέρι” και “Ελλήσποντος”. Στον πρώτο ερμηνεύουν οι Βίκυ Μοσχολιού (Μάτια Βουρκωμένα, Λευτέρης), Σταμάτης Κόκοτας (Με Τι Καρδιά Τον Κόσμο Ν’ Αρνηθώ, Στου Όθωνα Τα Χρόνια) και Γρηγόρης Μπιθικώτσης (Άσπρη Μέρα Και Για Μας). Ο δεύτερος δίσκος περιλαμβάνει ορχηστρικά τραγούδια.
Το 1966 κυκλοφόρησε ο δίσκος “Η Ελλάς Χωρίς Ερείπια”, στον οποίο περιλαμβάνεται δική του ακυκλοφόρητη μουσική και τραγούδια του Θεοδωράκη. Η μουσική του είχε συνοδεύσει το ομότιτλο ντοκιμαντέρ του Άγγελου Λάμπρου.
Τo 1968 κυκλοφορεί η πρώτη του εργασία στο ρεμπέτικο τραγούδι με τίτλο “Μάρκος ο Δάσκαλός μας”, ο οποίος περιλαμβάνει 12 τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, υπό τη δική του οπτική.
Το ίδιο έτος συνθέτει τη μουσική της ταινίας “Κορίτσια στο Ήλιο”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη και σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη, η οποία απέσπασε 4 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων καλύτερης μουσικής, ενώ το 1969 έθεσε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το 1974 η ταινία προβλήθηκε στην Ιαπωνία.
Το 1968 κυκλοφορεί και ο δίσκος “Χρώματα”, στον οποίο ερμηνεύουν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και η Βίκυ Μοσχολιού.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
To 1972 κυκλοφορεί ο δίσκος “Ξαρχάκος, Ξυλούρης – Διόνυσε Καλοκαίρι μας” με ερμηνευτές τον Νίκο Ξυλούρη και την Αφροδίτη Μάνου.
Το ίδιο έτος συνθέτει πέντε από τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο δίσκο της Νάνας Μούσχουρη “Σπίτι μου, Σπιτάκι μου”, σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
Το 1972 συνθέτει και τη μουσική για την ταινία “Λυσιστράτη”, τη γνωστή Αριστοφάνεια αρχαία κωμωδία, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ζερβουλάκου, που αποτέλεσε την τελευταία ταινία της πρωταγωνίστριας Τζένης Καρέζη. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν και οι Κώστας Καζάκος, Άννα Ματζουράνη, Άννα Φόνσου και Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Απέσπασε το πρώτο χρυσό βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Το 1982, συνθέτει τη σουίτα για ορχήστρα “Αναμνήσεις”, ενώ το 1983, επιστρέφοντας από τις σπουδές του στην Νέα Υόρκη, συνέθεσε τη μουσική για την ταινία “Το Ρεμπέτικο”, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φέρρη. Τους στίχους των τραγουδιών έγραψε ο Νίκος Γκάτσος.
Η ταινία κέρδισε -4- βραβεία στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων και το ειδικό βραβείο μουσικής. Η ταινία κέρδισε το βραβείο της Αργυρής Άρκτου στο 34ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ παράλληλα διακρίθηκε στα Φεστιβάλ της Βαλένθια και της Αλεξάνδρειας.
Την ίδια χρονιά συνέθεσε τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά παραγωγής του BBC, που γυρίστηκε στη Ρόδο “The dark side of the Sun”.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Folk singing evolves through the decades and is gradually recognized by the so-called bourgeoisie – Laos and Kolonaki – with composers such as Vassilis Tsitsanis, Manolis Chiotis and Giorgos Zambetas creating songs that remain as popular as they were when they were written. At the same time, light singing, with Mimis Plessas and Yannis Spanos as leading representatives, gradually evolves into pop. Since the late 60s, Greek music accepts its influences from the West, we have the birth of Greek pop and Greek rock.
Το 2000 διευθύνοντας την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, πραγματοποιεί συναυλία αφιέρωμα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, για τα 75 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη, στην οποία παρίστατο ο συνθέτης.
Την ίδια χρονιά παρουσιάζει την παράσταση “Le visiteur”, ενώ την επόμενη χρονιά επιμελείται συναυλία – αφιέρωμα στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη και διευθύνει την ΚΟΕΜ. Και οι δύο παραστάσεις παρατίθενται στο Αυτοκρατορικό Θέατρο της Compiegne στη Γαλλία.
Το 2001, ο παγκοσμίου φήμης τενόρος Jose Carreras, με τη συνοδεία της συμφωνικής ορχήστρας της Βιέννης ερμήνευσε το τραγούδι “Τα τραίνα που φύγαν” το οποίο συμπεριλήφθηκε με τον τίτλο “Volve” στο δίσκο “Around the World”.
Το 2002, ο Σταύρος Ξαρχάκος επιμελείται συναυλία αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο, που παρατέθηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Με ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Γαλάνη και τη συμμετοχή της ΚΟΕΜ “αποδόθηκε το πνευματικό χρέος στον ποιητή της ψυχής του ελληνικού λαού απ’ αιώνων” όπως δήλωσε ο μαέστρος. Ο ίδιος ενορχήστρωσε τη μουσική από τραγούδια σε σύνθεση των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Δήμου Μούτση και δική του και στίχους Νίκου Γκάτσου.
Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί ο δίσκος με τα τραγούδια της συναυλίας.
Το 2004 συνέθεσε την εμβληματική μουσική, που ακούστηκε στην τελετή έναρξης των 28ων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, “Το ζεϊμπέκικο του
Δία”, ταξιδεύοντας την ελληνική μουσική στα πέρατα του κόσμου. Στην τελετή λήξης διηύθυνε την ΚΟΕΜ στο καλλιτεχνικίο πρόγραμμα, στο οποίο παρουσιάστηκαν κορυφαία τραγούδια της ελληνικής μουσικής, με ερμηνευτές τον Γιώργο Νταλάρα, την Χάρις Αλεξίου, τη Μαρινέλλα, τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Γιάννη Πάριο. Μεταξύ των τραγουδιών που παρουσιάστηκαν ήταν και το “Μάνα μου Ελλάς” και “Στου Θωμά” για τα οποία έχει συνθέσει τη μουσική.
Παράλληλα, συνέθεσε τη μουσική για την αρχαία τραγωδία “Τρωάδες” του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.
Από το 2005 έως το 2006 διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Το 2006, ενορχηστρώνει το δίσκο “Ερημιά” του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, με ερμηνευτές την Μαρία Φαραντούρη και τον Μανώλη Μητσιά.
Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και ο δίσκος με το soundrack, τραγούδια και ορχηστρικά θέματα της ταινίας “Λυσιστράτη” του 1972, καθώς και ο δίσκος “Νούρα Νούρα”, που περιλαμβάνει ορχηστρική μουσική.
Το 2008 διευθύνει την ΚΟΕΜ σε συναυλία με τη μεσόφωνο Αγνή Μπάλτσα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν στο φιλανθρωπικό σωματείο “Η Αγάπη”.
Το 2009 παρουσίασε στην Εθνική Λυρική Σκηνή την όπερά του “ Συρανό και Ρωξάνη”, σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Compiegne.
Το ίδιο έτος διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα Ραδιοφωνίας της Πράγας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, παρουσιάζοντας κλασσικά κομμάτια και άριες από όπερες σπουδαίων συνθετών, όπως ο Mozart, Rossini, Mascagni, Da Ponte και Σκαλκώτας
Το ίδιο έτος το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού αποτέλεσε το χώρο στον οποίο επαναλήφθηκε η σύμπραξή του με την Αγνή Μπάλτσα, με την πραγματοποίηση συναυλίας με
τίτλο “Τα τραγούδια της πατρίδας μου.
Με μία συνεχή παρουσία στο Ωδείο του Ηρώδου Αττικού, που συνιστά έναν απερίγραπτης αξίας και ομορφιάς χώρο για την παγκόσμια πολιτισμική κληρονομιά, έχει δημιουργήσει και πραγματοποιήσει αλησμόνητες βραδιές εορτασμού της μουσικής.
Το 2011 παρουσίασε τραγούδια των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και δικά του, διαθέτοντας τα έσοδα στη φιλανθρωπική δράση “Μαζί για το παιδί”.
Το 2013, στο πλαίσιο αφιερώματος στη Μελίνα
Μερκούρη, πραγματοποίησε συναυλία, στο δεύτερο μέρος της παράστασης, παρουσιάζοντας τραγούδια τα οποία είχε ερμηνεύσει η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός.
Το 2014 πραγματοποιήθηκε αναδρομή στην μουσική του σταδιοδρομία, μέσα από την παράσταση “Μάνα μου Ελλάς”.
Σημείο σταθμό στην πορεία του αποτελεί η συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης το 2014 με τίτλο “Greece for a Lifetime” στην οποία συμμετείχε εννιαμελής λαϊκή ορχήστρα, ενώ τραγούδησαν ο Σταμάτης Κόκοτας και η Ηρώ Σαϊα.
Τ0 2015 μελοποίησε το ποιήμα του Γιάννη Ρίτσου “Η σονάτα
του σεληνόφωτος” και πραγματοποίησε παράσταση στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στην οποία τα τραγούδια ερμήνευσε η Μαρινέλλα.
Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ο τελευταίος, έως σήμερα, προσωπικός του δίσκος “7 Ελεγείες και Σάτιρες για Φωνή και Πιάνο”.
Στο πλαίσιο της φιλανθρωπικής του δράσης, το 2016, πραγματοποίησε μεγαλειώδη συναυλία, με σκοπό τη συγκέντρωση τροφίμων, στην οποία παρουσίασε κορυφαία τραγούδια της μουσικής του σταδιοδρομίας, στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο).
Τα τραγούδια του ερμήνευσαν καταξιωμένοι Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδίστριες: Χάρις Αλεξίου, Ελένη Βιτάλη, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Σταμάτης Κραουνάκης, Μανώλης Μητσιάς, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Ηρώ Σαϊα.
Τη συναυλία παρακολούθησαν πάνω από 50.000 θεατές.
Το 2017 πραγματοποιεί τρείς μεγάλες συναυλίες στην Κύπρο, δύο στη Λεμεσό και μία Στη Λευκωσία. Σε αυτές παρουσίασε μουσική και τραγούδια από εμβληματικά του έργα: “Το Μεγάλος μας Τσίρκο”, “Κόκκινα Τριαντάφυλλα για Μένα” και “Νυν και Αεί”. Ερμηνευτές ήταν η Ηρώ Σαϊα και ο Ζαχαρίας Καρούνης, ενώ συμμετειζε και το Φωνητικό Σύνολο “Διάσταση”.
Το 2018 πραγματοποιεί εναρκτήρια συναυλία στο διεθνές καλλιτεχνικό φεστιβάλ Oud της Ιερουσαλήμ.
Το 2019, πραγματοποιεί συναυλία στην πλατεία Σάφρα στην Ιερουσαλήμ, την οποία παρακολούθησαν κυρίως ισραηλινοί πολίτες, που αγαπούν ιδιαίτερα την ελληνική μουσική.
Το 2018 βραβεύεται από τον Πρόεδρο του Ισραήλ, σε τιμητική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πρεσβευτική κατοικία, για την πολύτιμη συνεισφορά του στην ανάπτυξη σχέσεων και δεσμών πολιτισμού μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ.
Την ίδια χρονιά, αναγορεύεται επίτιμος Διδάκτωρ του
Τμήματος Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Μακεδονίας, ενώ το 2019 τιμάται, κατά τον ίδιο τρόπο, από το Τμήμα Μουσικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 2020 πραγματοποίησε τη συναυλία “5 λαϊκές μορφές με τρόπον εντόνως ερωτικό”, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο πλαίσιο της οποίας παρουσιάστηκαν τραγούδια από το έργο των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Τσιτσάνη, Βαμβακάρη και το δικό του.
Το 2021, με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων από την απελευθέρωση της Ελλάδας, προετοίμασε και παρουσίασε στο Ωδείο συναυλία με τίτλο “Θέλει αρετή και τόλμη … το τραγούδι”, παραφράζοντας τα λόγια του κορυφαίου ποιητή Αντρέα Κάλβου.
Ακόμη, επιμελήθηκε 3 κύκλους με 21 τραγούδια, που διατρέχουν τα 200 χρόνια ιστορίας της νεότερης Ελλάδας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τη μουσική και το δημώδη στίχο.
Το 2022 πραγματοποιείται εκδήλωση και συναυλία από το Δήμο Περιστερίου, για να τιμηθεί προσφορά του συνθέτη – μαέστρου. Σε αυτή προλόγισαν, μεταξύ άλλων ο Δήμαρχος Περιστερίου και ο Πρώην Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής.
Ακόμη, την ίδια χρονιά, πραγματοποιείται στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού μία συναυλία αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη. Σε αυτή συμμετείχε η οικογένεια του αείμνηστου ερμηνευτή, καθώς επίσης οι ερμηνευτές Μίλτος Πασχαλίδης, Χρήστος Θηβαίος και Ηρώ Σαϊα.
Το 2023 παρουσιάζονται στο Ωδείο δύο παραστάσεις, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, κατά τις οποίες επιστράτευσε τη δύναμη των τραγουδιών τα οποία “δείχνουν το δρόμο, είναι σύμμαχοι στον αγώνα για μία καλύτερη ζωή και διώχνουν το φόβο”, όπως ο μαέστρος δηλώνει. Σε αυτή ερμηνεύσαν οι Μαρία Φαραντούρη, Γιάννης Κότσιρας και Ηρώ Σαϊα.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετατρέποντας το Ωδείο σε ρεμπέτικο πάλκο, παρουσίασε την συναυλία ” Ρεμπέτικο” – 40 χρόνια μετά και την αφιέρωσε στους συντελεστές της ταινίας που δεν είναι πια στη ζωή.
Το 2022 πραγματοποιείται εκδήλωση και συναυλία από το Δήμο Περιστερίου, για να τιμηθεί προσφορά του συνθέτη – μαέστρου. Σε αυτή προλόγισαν, μεταξύ άλλων ο Δήμαρχος Περιστερίου και ο Πρώην Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής.
Ακόμη, την ίδια χρονιά, πραγματοποιείται στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού μία συναυλία αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη. Σε αυτή συμμετείχε η οικογένεια του αείμνηστου ερμηνευτή, καθώς επίσης οι ερμηνευτές Μίλτος Πασχαλίδης, Χρήστος Θηβαίος και Ηρώ Σαϊα.
Το 2023 παρουσιάζονται στο Ωδείο δύο παραστάσεις, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, κατά τις οποίες επιστράτευσε τη δύναμη των τραγουδιών τα οποία “δείχνουν το δρόμο, είναι σύμμαχοι στον αγώνα για μία καλύτερη ζωή και διώχνουν το φόβο”, όπως ο μαέστρος δηλώνει. Σε αυτή ερμηνεύσαν οι Μαρία Φαραντούρη, Γιάννης Κότσιρας και Ηρώ Σαϊα.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετατρέποντας το Ωδείο σε ρεμπέτικο πάλκο, παρουσίασε την συναυλία ” Ρεμπέτικο” – 40 χρόνια μετά και την αφιέρωσε στους συντελεστές της ταινίας που δεν είναι πια στη ζωή.
Τον Ιανουάριο του 2024 η συναυλία “Ρεμπέτικο- 40 χρόνια μετά” παρουσιάστηκε και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Τον Ιούλιο, σε μία ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής “ως ύψιστη αναγνώριση στο πλούσιο και πολυσχιδές έργο”.
Τον Ιανουάριο του 2024 η συναυλία “Ρεμπέτικο- 40 χρόνια μετά” παρουσιάστηκε και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Τον Ιούλιο, σε μία ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής “ως ύψιστη αναγνώριση στο πλούσιο και πολυσχιδές έργο”.
His presence is intense and in a creative manner and mood, he approaches Greek music by preparing performances, which are presented all over the country, in festivals, archaeological monuments, emblematic theatres and places of historical value and importance. Through their conduct, it seeks to promote and highlight the Greek song and the Greek musical tradition and to contribute to their development.
He has made many arrangements of his own songs, especially when they are presented in concerts and performances, and he has arranged other top composers’ songs, in order to approach them from his own perspective, to bring out their identity and scope and to give them a new breath.
He has been awarded many times in film and music festivals, such as the Thessaloniki Film Festival. In May 1994 he was awarded a Doctor of Fine Arts degree from Adelphi University in New York. At the beginning of 1995 he took over the artistic direction of the “State Orchestra of Greek Music” (KOEM). In December 2019 he was awarded an honorary doctorate in the Department of Music Studies at the Faculty of Philosophy of the University of Athens.
In politics, he served as a councillor in the Municipality of Athens and deputy mayor of cultural affairs. He also served as a member of the Athens A’ Parliament and as a member of the European Parliament (2000-2004).
Discover the photographic archive of Stavros Xarchakos
Κάνε εγγραφή στο newsletter μας για να μη χάσεις τις νεότερες συνεντεύξεις, άρθρα και υλικό σχετικά με το Κέντρο μας.
